Gallery

Waarom ik vrijwillige verschijnster ben op het Aardappelproces – een getuigenis

MOTIVATIE TOT VRIJWILLIGE VERSCHIJNING IN HET PROCES TEGEN DE 11 VAN WETTEREN

dessin_FLM_140NL9

Nina Holland, 7 januari 2013

In 2011 en 2012 stonden iets meer dan honderd genetisch gemanipuleerde aardappelplanten, gecreëerd door de universiteit Wageningen en chemieconcern BASF, op een minuscuul stukje Vlaamse landbouwgrond, omgeven door hoge hekken. Het project werd door de publieke instituten ILVO en VIB aangeprezen als ‘de aardappel van de toekomst’ die de Vlaamse landbouw een hogere opbrengst zou geven. Hoewel het veld puur een promotioneel project was en door z’n opzet tot geen enkele wetenschappelijke conclusie zou kunnen leiden, werd publiek onderzoeksgeld aan dit project besteed. En waarvoor?

Als gevolg van neoliberaal beleid door de EU en EU lidstaten, worden publieke onderzoeksgelden (net als de private) zeer eenzijdig ingezet voor een soort landbouw dat gericht is op waarden als verhoogde productiviteit, eenvormigheid, concurrentiekracht van de agribusiness sector – met andere woorden, een consolidatie en uitbreiding van het industriële landbouwmodel.

Van deze publieke gelden wordt dan ook driftig gebruik gemaakt door de bedrijven, terwijl hun prioriteiten lang niet altijd overeenkomen, of verre liggen van, het algemeen maatschappelijk belang. Op EU niveau hebben ze zelfs een stevige vinger in de pap als het gaat om het stellen van de prioriteiten in het beleid rond wetenschap en technologie. Hiertoe worden door de EU zogenaamde European Technology Platforms opgezet, die geleid worden door de industrie zelf.

De ‘collateral damage’ van het industriële landbouwmodel omvat onder meer:

> Een sterke bijdrage van de landbouwsector aan de klimaatverandering die op zich zelf weer een grote bedreiging voor de wereldvoedselvoorziening vormt

> Een stimulans voor een intensieve voedselproductie die geheel afhankelijk is van de inzet van inputs gebaseerd op fossiele brandstoffen (pesticiden, kunstmest), lange afstand transporten, en voedselketens waarin uiteindelijk niemand meer verantwoordelijk is voor de geleden schade aan de bron.

> Een voedselproductie waarin boeren in het Noorden in grote isolatie op moeten boksen tegen de wereldmarktprijzen en allemaal elkaars concurrent zijn, wat onderlinge solidariteit ondermijnt; hen wordt met de GM aardappel een hogere oogst beloofd, maar de inzakking van de prijzen die deze hogere oogst met zich mee kan brengen, daar heeft niemand het over.

> Een directe bedreiging voor inheemse volkeren en landbouwgemeenschappen overal ter wereld, wiens bestaanswijze onmogelijk gemaakt wordt.

> Een sterk dalende biodiversiteit zowel in de natuur als in de landbouw; een biodiversiteit die van cruciaal belang is voor het voortbestaan van beide.

> Een steeds verdergaande monopolisering van de voedselproductie door onder andere patenten en productie in steeds grotere eenheden

> ‘Landgrabbing’, een uiting van zowel de financiële crisis, als een neokolonialisme waarbij bedrijven of landen hun toekomst met meer consumptie proberen veilig te stellen door grote hoeveelheden land te claimen daar waar het een minder hoge geldwaarde heeft.

De strategie van de agribusiness-lobby (waar publiek-private instituten als het VIB en Wageningen universiteit steeds meer de voortrekkers van lijken te zijn) is erop gericht om twijfel te creëren rond de zekere effecten van dit systeem die we overal kunnen waarnemen (zoals die hierboven genoemd); en om zekerheden te creëren daar waar juist sterke twijfel bestaat: namelijk over de gezondheidseffecten van GMOs of pesticiden bijvoorbeeld.

Zo is ze erin geslaagd om in de EU een systeem van GM ‘risico beoordeling’ tot stand te brengen waarbij lange termijneffecten niet onderzocht worden, de industrie haar eigen studies mag uitvoeren zonder controle, en de beoordelaars onbetaalde vrijwilligers zijn die zelf vaak nauwe banden met de industrie of die lobby-instituten hebben. Dit is al jaren bekend, en op een enkeling na maakt niemand uit het politieke establishment zich hier erg druk om.

Andere favoriete mythes van de biotech-lobby presenteren ander “voordelen” van GMOs zoals een “hogere opbrengst voor een groeiende wereldbevolking”, een schandalige ontkenning van de sociale impacts van het model waarbij de voedselproductie steeds meer uit de handen van mensen en gemeenschappen wordt gehaald. Het is een sluipende, maar zeer agressieve ontwikkeling.

De aktie in Wetteren heeft op vele van deze fronten de discussie opnieuw leven ingeblazen en weerstand gegeven aan de algemene depolitisering waar de meeste politieke partijen in Europa zich schuldig aan maken. Dit is een enorme verdienste van de 11 beschuldigden alsmede alle andere deelnemers en ondersteuners van de aktie. Om dit groepje weg te zetten als een ‘criminele organisatie’ is een zeer gevaarlijke stap van de procureur, en past niet binnen een systeem dat zich democratisch noemt. Tegelijkertijd is het GGO-dossier er bij uitstek één, dat aantoont hoe pover het democratisch gehalte van de Europese Unie én haar lidstaten in werkelijkheid is.

Daarom heb ik mij aangemeld als vrijwillige verschijner in het proces tegen de 11 beschuldigden van Wetteren.

MEER MOTIVATIES VAN VRIJWILLIGE VERSCHIERS // PLUS DE MOTIVATIONS DES COMPARANTES VOLONTAIRES  [PDF]

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s